Hurtiglenkjer til innhald, navigasjon, søkjeboksen eller prøv ein annan layout

Dei siste beat-poetane i Midthordaland

Her er du no :: www » nn » blogg » 2005 » nn1L.php !

Den må du lese (24 favorittfortellinger)

I antologien Den må du lese (24 favorittfortellinger) fann eg nyleg Ragnar Hovland si novelle Dei siste beat-poetane i Midthordaland – nok ei forteljing frå det blaute vestlandet – og her er eit utdrag:

Det leid litt lenger på sommaren. Vi dreiv på, og kjende oss meir og meir misforstått. Vi fekk ein heil haug med kjeft heime, fordi vi ikkje ville vere med og hjelpe til med alt det jævla tullet, slik som å slå noko jævla gras eller jage nokre jævla kyr ut på beitet. Det var ikkje akkurat i vår stil, meinte vi. Av og til dreiv vi også ned til sentrum, for å vise folk at vi enno heldt det gåande og at vi couldn't care less. Vi stakk gjerne innom ein av butikkane og kjøpte med oss litt brød, som vi åt opp inne i sauefjøset, eller vi gjekk til bakaren og tagg skalkar. Og skalkar fekk vi, berre vi var svære nok i kjeften, og det var ikkje noko særlig stort problem for oss. I bakeriet var sirka den einaste plassen vi blei respektert. Dersom dei var i godt humør, og t.d. hadde drege ut eit velukka parti med tebrød, så ville dei til og med høyre eitt og anna dikt.

Men elles var det lite med publikum vi hadde. Skuffande lite var det. Det vil seie heilt til regnet ein dag kom peisande nedetter fjellsidene, bortetter markene, over brua, og til slutt sette seg til å hamre på taka våre. Gunnaren og eg sat i sauefjøset og deklamerte på harde livet då det sette inn.

– Regn, sa Gunnaren.

– Regn, sa eg.

Medan vi no heldt fram med deklamasjonen vår så veggene skolv, blanda det seg brått inn ei lukt som ikkje var til å ta feil av, og som berre blei sterkare og sterkare: Våt sau. Og der kom dei setjande inn av døra, den eine etter hin, og riste vatnet av seg som bikkjer. Borte var nok bra så lenge sola skein og herja på, men når styggeveret kom brasande, blei det noko anna. Då var det hjem kjære hjem, og når lysene tennes der hjemme som stod i hovudet på dei. I smalahovet. Til slutt stod det ein forhutra gjeng på rundt tjue sauer der på golvet, og stirte nokså fulle av forventning på oss. Det var tydelag at dei skjønte det var vi som stod for underhaldninga i huset, og at dei venta seg svære ting. Og vi var oss vårt ansvar bevisst, og steig opp med makt og velde og let sauene få eit show som dei aldri hadde opplevd før, ikkje innpå villaste heia ein gong. Vi tømde or oss alt vi hadde, heile repertoaret vårt, og improviserte til og med. Til slutt kasta vi alt som heitte manuskript, og berre la i veg der vi fann det for godt. Orda blei større og saftigare, setningane nesten uten ende, og pausar og skiljeteikn var brått noko som høyrde heime i middelalderen, før nokon sleppte opplysningas friske luft inn glaset. Som finale las Gunnaren opp etter minnet fire og ei halv side frå Johannes si openberring. Vi tykte det passa.

– Den som hev øyra han høyre, skreik Gunnaren til slutt. Så seig han saman, heilt på felgen. Og sauene var minst like utkøyrde. Dei låg rett ut på golvet med ulla strittande til alle tenkjelege kantar.

Det kan høyrast hardt ut når ein seier det no etterpå, men denne dagen hos sauene var faktisk høgdepunktet i karrieren vår. Vi klarte aldri meir å kome opp imot dei toppane vi då nådde, og sidan gjekk det jamt nedover, etter som sommaren gradvis miste fargen. Det store krakket kom vel ein laurdagskveld då det var fest på ungdomshuset, med det vanlege trekkspelkøyret. Gunnaren og eg var eigentleg for unge til å gå på fest, men vi skydde ingenting, og trengde oss inn, med lukta av sau som eit forklårande lys rundt oss. Først blei vi ståande med oppheiste aksler bortmed døra, slik at vi skremde folk vekk der ifrå.

– Kor kjem denne sauelukta frå?

– Kom, vi flyttar oss så vi ikkje for ho sitjande i kleda.

Vi hadde ingen venner, det var tydelig å merke.

I pausen mellom to melodiar som ikkje var høyrande på, gjekk vi bort til eine veggen, der stolane stod. På ein av dei sat det ei tynn jente med tjafsete hår, som ikkje hadde fått ein dans heile kvelden, og som neppe ville få nokon seinare heller. Gunnaren gjekk bort til henne og ho lyste opp. Skulle ho få ein dans med denne tøffe typen som nesten likna på James Dean, og som det lukta slik herleg sau av? Men nei.

– Få låne stolen din litt, baby, sa Gunnaren. Og han opp på stolen.

– Høyr etter her litt, jævlar, ropte han. – EG SER, EG SER EIN GJENG FORKRØPLA HJERNAR, TYPAR SOM IKKJE HAR NOKO I BUKSA ...

Lenger kom han visst ikkje. Ikkje mykje lenger. Ein gjeng på fire mannfolk i skjorteermane kom brøytande. Dei ville ikkje ha det sitjande på seg at dei ikkje hadde noko i buksene, så no skulle dei banke oss opp. Det klarte dei no òg ganske godt. Eit par minuttar etter fann vi oss sjølv att liggjande i grusen utafor ungdomshuset, mørbanka og med kjeften full av blod.

– Forsvinn herifrå og ta dritlukta med dykk.

Det var dette som satte litt støkk i oss. Det var eit farleg liv vi levde, vi beat-poetar.

Enno heldt vi rett nok ut ei stund, berre litt meir i det stille, utan å provosere for mykje. Andre enn sauene, då. Og dei let seg gjerne provosere. Dei hadde etter kvart begynt å sjå på oss som ein slags åndelege leiarar, og dei slukte kvart ord vi sa og tok det for reine evangeliet. Men det hindra dei likevel ikkje i å stryke til fjells att då sola atter tok til å svinge med fjørhatten sin der oppe. Dei tenkte vel som så at det var ei tid for poesi, og ei for saftig fjellgras og raudkinna budeier.

Meir Hovland ...

Neste blogg :: oversyn :: førre blogg

aage no :: e-post :: XHTML :: CSS :: WAI A/508

Denne sida blei sist endra :: 14. April 2014 :: ©

Til toppen

www.aage.no 2000 © 2008 www.rolle.no